Tijdens de bezettingsperiode stellen de nazi’s in heel Europa Joodse wijken en getto’s in. Dit zijn buurten of kleine steden waar alle Joden verplicht moeten wonen en leven onder vaak erbarmelijke omstandigheden. Zonder toestemming mogen ze de wijken en getto’s niet verlaten. Dit maakt het voor de Duitsers makkelijk om de Joden samen te drijven en naar de kampen af te voeren.

Met een ariërverklaring, of ‘niet-Joodverklaring’, tonen mensen aan dat ze geen Joods bloed hebben. Op het papier staat precies aangeven wie iemands ouders en grootouders zijn en of ze Joods bloed hebben. De bezetter stelt het ondertekenen van een ariërverklaring al vanaf de eerste maanden van de bezetting verplicht voor personen in hoge functies. Wie de verklaring niet tekent, of onjuiste informatie invult, wordt ontslagen.

Om Joden goed herkenbaar te maken op straat, moeten alle Duitse Joden van zes jaar en ouder vanaf 1 september 1941 verplicht een ster op hun kleding dragen. In Nederland wordt de maatregel op 3 mei 1942 van kracht. De zogenoemde Jodenster is een zespuntige gele ster van stof, met daarin het woord ‘Jood’. Het is voor Joden strafbaar is om de ster niet te dragen en zij moeten hem zelf betalen.

Aan het einde van de crisisjaren dertig worden in Noord- en Noordoost-Nederland kampen gebouwd om werkloze mannen te huisvesten. In 1941 ontruimt de bezetter een aantal van deze kampen om plaats te maken voor Joodse werklozen. Deze kampen zijn een voorportaal van kamp Westerbork, van waaruit Joden worden getransporteerd naar de vernietigingskampen in het oosten. Over het aantal werkkampen is nog altijd weinig bekend.